Motivate News

ट्राभल एजेन्सीमा झाडु लगाउने पर्यटन मन्त्रि पोखरेल

काठमाडौँ – ‘मैले त्यो बेलाखाएको प्रहरीको पिटाईका कारण यी हेर्नुस् मेरा खुट्टा सग्ला छैनन्, एकछिन् बसेपछि दुख्न र पोल्न थाल्छ, म देव्रे कान सुन्दिन ।’ ‘काठमाडौँमा सुरुमा सार्है दुख पाएँ । आफ्नो कोहीथिएन । पेट भर्न एक जना पर्यटन व्यवसायीको कार्यलयमा स्वीपरको काम गरेँ’ ,‘पत्याउनु हुन्नहोला मैले एक गिलास दुध र आधा पाउरोटीले धेरै दिनहरु गुजारेको छु ।’

यी माथिका हरफहरु हुन् पर्यटन तथा नागरिक उड्यन मन्त्रि आनन्द पोखेरलका । उनि एमालेबाट प्रतिनित्व गर्दै  ओली सरकारमा सहभागी छन् । एमाले भित्र निकै नै सालिन स्वभावका उनि धेरैका लोकप्रिय नेता हुन् । उनी सरल र हँसिलो स्वभावका छन् । मन्त्रालयलमा आएका जनता कार्यकतासंग पनि निकै मिलनसार देखिन्छन ।

बिभिन्न कालखण्डमा जेल जीवन बिताएर प्रहरीको यातनाबाट शारीरिक अपाङ्ग भएका उनै मन्त्रि पोखरेलसंग मोटिभेट न्युजका सम्बादाता नवराज कुँवरले जिन्दगिका उतावचडाब, संघर्ष र सफलताका बिषयमा अन्तरङ्ग कुराकानी गरेका छन । प्रस्तुत छ सोहि कुराकानीमा आधारित यो सामर्गी ।

म दोलखाको जफे ३ लप्से भन्ने एउटा विकट गाउँमा २०१६ सालमा जन्मिएको हुँ । मेरो बुवाको नाम इन्द्रप्रसाद पोखरेल हो र आमाको नम्रता पोखरेल हो । हामी दुई जना दाजुभाईमा म जेठो थिएँ । मेरो बुवा एउटा सामान्य किसान हुनुहुन्थ्यो । घरको आर्थिक अवस्थापनि सामान्यथियो । खानै नपुग्ने नाजुक पनि थिएन र खाएर उब्रिने जति धेरै पनि थिएन । आफ्नो गाउँमा विद्यालय थिएन । त्यसैले मैले थाहा पाउँदादेखि म चार घण्टाको दुरीमा रहेको विद्यालय नाम्दु माविमा पढ्थेँ । पढाईसंगै घाँस दाउरा पनि गरिन्थ्यो । गाउँ विकट थियो । विद्यालय पढ्न जानपनि टाढा भएको कारणले मसंगैका केही साथीहरु पढ्नबाट बञ्चित पनि भए । म पनि पढ्नमा अल्छि–अल्छि नै थिएँ । घरबाट पढ्न हिँडेपनि कहिलेकाहीँ स्कुलै जान्नथेँ । बाल्यकाल त्यस्तै त हो ।

५ कक्षामा पढाई छाडेँ

२०२७ सालमा पाँच कक्षामा पुगेपछि खै के झ्वाक चल्यो मैले पढ्नै छाडेँ । एक वर्ष घरमै बसेर घाँस दाउरा र गाइवस्तु चराएँ । ११ वर्षको थिएँ, मैले त्यो वर्ष पूर्ण रुपमा कृषिका कामहरु गरेँ । पछि आफैले पनि सोचेँ, बुवाआमाले पनि भन्नुभयो र मैले फेरि पाँच कक्षाबाटै पढ्न सुरु गरे । मैलो लुगाहुन्थे । त्यतिबेला अहिलेको जस्तो विद्यालयमा मैलोधैलो लुगालगाए कारबाहीको व्यवस्था पनि थिएन। त्यसैले प्राय सबै उस्तै नै हुन्थे ।

७ कक्षामा अखिलका नेताले झण्डा बोकाइदिए

२०२९ सालमा म सात कक्षामा पढ्दा मलाई कृष्णप्रसाद दाहालले स्ववियुको झण्डा बोकाइ दिनुभयो । उहाँ त्यतिबेला अखिलको नेता हुनुहुन्थ्यो । म पनिअलिविद्रोही स्वभावको थिएँ । त्यसैले मलाई कृष्ण दाईले सायद आफू पट्टिनै तान्नुभाको हो ।

१४ वर्षमा विवाह
२०३१ सालमा म ८ कक्षामा पढ्दा मेरो बिवाह भयो । मसंग विवाहगर्ने मेरी श्रीमति त्यतिबेला १२ वर्षकि थिइन् । त्यतिबेला घरपरिवारबाट विवाह गरिदिने भनेपछि नाइनास्तीगर्नै पाइन्न थियो । तर सन्तानभने त्यसको १३ वर्षपछिमात्रै जन्माइयो ।

यसकारण माक्र्सबादी भएँ

२०३३ मा मैले दोश्रो श्रेणीमा एसएलसी उत्तिर्ण गरेँ । त्यसपछि म उच्चशिक्षाका लागि काठमाडौँ आउने बेला मेरा हजुरबुबा जगन्नाथ पोखरेलले भन्नुभयो, ‘केटा त बाहिर जाँदैछस् । छोरा मान्छेले ५२ घुस्सा ५३ ठक्कर खानुपर्छ । जीवनमा अनिमात्र सफल भईन्छ त्यसैले जीवनमा झुठो नबोल्नु, चोरि नगर्नु, जुवातास नखेल्नु, जाँडरक्सि नखानु, वेश्याबृत्तिमा नलाग्नु र अरुलाई नठग्नुभन्ने ६ वटा अर्ति दिनुभयो । जब म काठमाडौँ आएँ । त्यसपछि भेट हुने माक्र्सवादी साथीहरुका कुरा हामीलाई दिइने प्रशिक्षण, खासगरि अनुशासनका कुराहरुमा हजुरबुबाको अर्ति ठ्याक्कै मिल्यो । त्यसपछि म झन् कट्टर माक्र्सवादी भएँ । मेरो परिवारको पृष्ठभूमि राजनीति हैन कृषि हो । म हजुरबुवाकै आदर्श अनुसार माक्र्सवादीभएँ र मेरो राजनीतिक गुरु पनि मेरा हजुरबुबा नै हो । किनकी म उहाँकै अर्तिका कारण माक्र्सवादी भएको हुँ ।

ट्राभल एजेन्सीमा स्वीपरको काम 

२०३४ सालमा म काठमाडौँ आएँ । त्यतिबेला म मेडिसिन पढ्ने विचारमा आएको थिएँ । त्यसैले मैले महाराजगञ्जमा रहेको मेडिसिन क्याम्पसमा इन्ट्रान्स दिएँ । तर नाम निस्केन । काठमाडौँमा बस्न एकदमै दुखथियो । घरको अवस्था सामान्य थियो । म एसएलसी सकिसकेको भएकाले त्यतिबेला घरबाट पैसा माग्ने कुरा पनि थिएन । त्यसपछि मैले कान्तीपथमा रहेको एउटा ट्राभल एजेन्सीमा स्वीपर (सरसफाई गर्ने) कामगरेँ । पेटको लागि जे पनि गर्नुपर्दो रहेछ । घरमा जस्तो कहाँ हुदोरहेछ शहरमा । शनिबार बाहिर पट्टिबाट झ्याल पुछ्नु पथ्यार्थ्यो  । त्यो गर्दाचाहिँ देख्नेहरुले केही भन्छन्की जस्तो लाग्थ्यो । तर मेरो त्यो जागिर थियो जसरी पनि गर्नैैपर्ने ।

पाउरोटी र चिया भरमा धेरै दिन

अहिले म मन्त्री छु, गार्ड सहयोगी, सुरक्षा सबै थोक छ । तर म हिँजोका ती दिनहरु सम्झन्छु आज पनि कता–कता दुखेर आउँछ । काष्ठमण्डप अगाडीको गणेशस्थानमा पन्नापाउरोटी भन्ने पसल थियो । त्यो पसलमा त्यतिबेला ५० पैसामा आधापाउरोटी र ७५ पैसाको १ गिलास दुधमात्रै खाएर मैले धेरै दिनहरु गुजारेँ। आजपनि म त्यो बाटो हिँड्दा, त्यो कुरा सम्झन्छु । त्यो पसल त अहिले छैन । तर दुखमा बचाएर होला मलाई त्यो दूध र पाउरोटी सार्है मिठो लाग्छ ।

सोल्टी होटलमा वेटर गरेँ

२०३४ सालमा मैले केहीमहिना स्वीपर गरेपछि सोल्टी होटेलमा वेटर सरहको कामपाएँ । त्यसपछि दुखबाट अलिकति छुट्कारा पाए जस्तो लाग्यो । त्यता काम गर्दैगर्दा खुमलटारमा म जेटिए तालीम पनि गर्थेँ । त्यतिबेला जेटिए पढ्नेहरुमा उत्कृष्ट ५ जनालाई रामपुर क्याम्पसमा पढ्न जाने अवसर मिल्थ्यो । त्यो अवसर मैले पाएँ र ०३५ सालबाट म चितवनको रामपुर क्याम्पसमा कृषिपढ्न थालेँ । सोल्टी होटेलबाट केही कमाएको थिएँ । त्यो पैसा पनि थियो संगै १५० जनाको कोटामा परेकाले त्यसपछि खासै धेरै दुख झेल्नु परेन ।

पुलिसको पिटाइले अपाङ्ग 

म कृषि अध्ययनपछि जिरिको जिरी माध्यामिक विद्यालयमा पढाउँथे । २०३७ साल कात्तिकमा अनेरास्ववियुको अधिवेशन थियो । हामीले त्यतिबेला जनकपुर अपरेसनको अभियान पनि चलाईरहेका थियौँ । त्यतिबेलै फेरि विद्यार्थीले प्रहरीमाथी हातपात गरे । को को हुन त नेता भनेर प्रहरीले खोजिग र्यो । त्यहि १६ गते सहकर्मीहरु नीरबहादुर खड्का र सुमन जिरेलाई पक्राउ गरियो म त्यसको भोलिपल्ट पक्राउ परेँ । त्यहीदिन मैले धेरै पिटाई खाएँ । त्यो पिटाईले आज म देव्रे कान सुन्दिन । मेरो पैतालामा धेरै लठ्ठी वर्साए ।

जसका कारण आजपनि मेरो खुट्टा सग्ला छैनन् । धेरैबेर बसिसकेपछि मेरो खुट्टामा कुटिएका ती भाग पोल्न थाल्छन् र आजपनि पिडा हुन्छ । म पक्राउ परेको खबर हजुरबुबाले थाहा पाउने वित्तिकै उहाँ बेहोस् हुनुभएछ र फेरि बौरिनुभएन । त्यो वर्ष मैले छात्रबृत्तिमा कोलम्बो पढ्न जाने अवसर पनि पाएको थिएँ । तर जेल परेका कारण मैले त्यो अवसर गुमाउनु पर्यो ।

जेलबाटै आइएसी पास

जेलमा पु¥याएपछि भने यातना दिएनन् । जेलपुगे पछि पढ्नतिरै लागियो । मैले जेलमै बसिबसि आइएसीपास गरेँ ।

जेलपछि प्रधानपञ्च 

म कृषि पढेकाले त्यतिबेला गाउँमा निकै चिज गर्थे । कसैको गाईबस्त ’विरामीहुँदा म गएर उपचार गरिदिने सरसल्लाह दिने गर्थेँ । पढेलेखेको पनि भनेर होला गाउँलेहरुकै सहयोगमा म ४३ सालदेखि ४६ सालसम्म प्रधानपञ्च भएँ । त्यतिबेला गाउँमा रहँदा मैले भैँसी पालेँ, खेती गरेँ ।प्रधानपञ्च हुँदाताका सम्पूर्ण खर्च मैले खेतीपातीबाट निकालेँ । कृषि पढेकाले सबै काम म आफै लागि परेर गर्थेँ । त्यसबेला देखि राजनीतिक परिवर्तनका लागि भएका आन्दोलनहरुमा लागियो । समाजसेवाको यात्रालाई गतिशील पारियो । पढाईमा पनि सफलता हाँसिल गरियो ।

दुईविषयमा डिग्री

सानामा पढ्न अल्छि गरेपनि मैले पछि पढ्ने कुरालाई प्राथमिकता दिएँ । राजनीति र पढाईको तालमेल मिलाउन कठीन पथ्र्यो तर पनि मैले मिलाएर अघि बढेँ । फलस्वरुप आज मैले समाजशास्त्रमा र आर्टमा एमए गरेँ । विएसिएजी, विएलपनि गरेको छु ।

पहिलोपटक मन्त्री हुदा

त्यही क्षेत्रबाट भएका संसदीय दुई निर्वाचनमा हारेँ, दुईवटा निर्वाचनमा जितेँ । आज म पर्यटन मन्त्री छु । मलाई जनताको काम डाडु पनिउ लिएरै गर्न पाउने अवसर मिलेको छ । यो बेला म जनताकै लागिमात्र सोच्छु । जनताकै काममा खट्छु । बिहान ८ बजेदेखि राती ८ बजेसम्म म मन्त्रालय र जनताका काममा खट्टिन्छु । हिँजोको त्यो बेरोजगार र दुखपाएको आनन्द पोखरेल भएर सोच्छु, जनताका छोराछोरीले त्यस्तै दिनभोग्नु नपरोस् भन्ने कामना गर्छु र सकेसम्म म बढि जनताकै कामगर्न लागि परेको छु ।

दुईवर्ष भित्र मन्त्रालयको काम व्यवहारतः देखिन्छन्

मेरो मन्त्रालयको कार्यक्रमहरु दुईवर्ष भित्रमा व्यवहारतःदेखिनेछन् । यो देशमा नीति नराम्रो भएर हैन कार्यान्वयन पाटो कमजोर भएर चाहिँ धेरै कुरा अड्कीएका छन् । यसमा कर्मचारीहरुको भूमिका मुख्य हुन्छ । मन्त्री त आज एउटा भोलीअर्को हुन सक्छ तर कर्मचारीहरु लामो समयसम्म मन्त्रालय तथा सम्बन्धित निकायमा रहन्छन् । उनीहरुले जनताका पक्षमा सोचेर मन्त्रीहरुका पालामा आएका नीति तथा कार्यक्रमहरु लागु गर्नुपर्छ ।

हवाई क्षेत्रको प्रतिबन्धमा दुई वर्ष भित्र खुल्ने 

२०१३ मा युरोपियनयुनियनले नेपाललाई हवाई प्रतिबन्ध लगायो भनिन्छ तर युरोपियनयुनियनले आफु अन्तर्गत रहेको राष्ट्रको हवाई सुरक्षा कमजोर छ भनेर दिएको सुधारात्मक सुझावलाई म कालोसुची भन्नचाहान्न तर उसको त्यो सुझाव मानेर नेपालको हवाई सुरक्षाको सवालमा बलियो पारेर दुई वर्षभित्रमा इयूको क्लीनचिन लिनेगरि काम गर्ने छु ।

प्रतिकृया दिनुहोस्
Maheshwor-Neupane

एउटा कर्मचारीले चाह्यो भने कति गर्न सक्छ, हेर्नुहोस भिडियोमा, खाँचो छ केवल इच्छाशक्तिको !

काठमाडौं – हाल श्रम तथा रोजगार मन्त्रालयको सहसचिवका रुपमा रहेका महेश्वर न्यौपानेले सरकारी सेवामा आफ्नो दुई दशक विताईसकेका छन् । सोे अवधिमा विभिन्न भुमिकामा रहेर उत्कृष्ट कार्यसम्पादन गरेका न्यौपानेको जीवन साँच्चै एउटा कर्मचारीले चाह्यो भने यो देशलाई कति योगदान दिन सक्छ भन्ने...

AOC Building

एओसीले बनायो अर्को इतिहाँस, सिपिटीमा उत्कृष्ट नतिजा

काठमाडौ –  सीए अध्ययन गराउदै आएको केडेमी अफ कमर्श (एओसी)ले अर्को इतिहाँस बनाएको छ । विगतमा आइसिआइ टप गरेर इतिहाँस रचेको एओसीले यो पटक पनि सिटिपीको रिजल्टले नयाँ इतिहाँस बनाइदिएको छ । मगलबार भएको सिपिटीको रिजल्टमा एओसीमा अध्ययनरत रस्मी पटुवारले ९६.५ प्रतिशत...

khagendra-adhikari

राजनीतिलाई पेशा बनाउनु हुदैन : खगेन्द्रप्रसाद अधिकारी (भिडियो प्रोफाइल)

काठमाडौँ – काठमाडौंको बत्तिसपुतलीमा अवस्थित विनायक कलेज अफ हेल्थ साइन्सका प्रबन्धनिर्देशक एवम नेकपा एमाले विदेश विभागका सदस्य खगेन्द्र प्रसाद अधिकारीको जीवनको आयाम बारे मोटिभेट टिभीले तयार पारीएको भिडियो प्रोफाइल यस्तो छ ।...

balkumar-gurung

आहा ! कति राम्रो गीत गाउने प्रिन्सिपल (भिडियो प्रोफाइल)

काठमाडौँ – काठमाडौंको बौद्धमा अवस्थित कान्तिपुर एकेडेमी हाइ स्कुलका प्रिन्सिपल हुन बालकुमार गुरुङ । सानैदेखि शिक्षक बन्ने सपना बुनेका उनले धेरै शैक्षण संस्थाहरुमा अध्यापन गर्दै आइरहेका छन भने बौद्ध पिपल बोटमा कान्तिपुर एकेडेमी हाइ स्कुल संचालन गर्दै आएका छन । उनै गुरुङको...